دلم بد جوری گرفته

درد را از هر طرف که بخوانی درد است

روزها را به خاطر بسپار

صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنمدل دیوانه از آن شد که نصیحت شنودآن چه در مدت هجر تو کشیدم هیهاتبا سر زلف تو مجموع پریشانی خودآن زمان کآرزوی دیدن جانم باشدگر بدانم که وصال تو بدین دست دهددور شو از برم ای واعظ و بیهوده مگوینیست امید صلاحی ز فساد حافظ

تا به کی در غم تو ناله شبگیر کنممگرش هم ز سر زلف تو زنجیر کنمدر یکی نامه محال است که تحریر کنمکو مجالی که سراسر همه تقریر کنمدر نظر نقش رخ خوب تو تصویر کنمدین و دل را همه دربازم و توفیر کنممن نه آنم که دگر گوش به تزویر کنمچون که تقدیر چنین است چه تدبیر کنم

دیریست که دلـدار پـیـامی نفرستاد               ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد

در آرزوی بوس و کنارت مردمقصه نکنم دراز کوتاه کنم

وز حسرت لعل آبدارت مردمبازآ بازآ کز انتظارت مردم

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

وجود نازکت آزرده گزند مباد

راهیست راه عشق که هیچش کناره نیستهر گه که دل به عشق دهی خوش دمی بودما را ز منع عقل مترسان و می بیاراز چشم خود بپرس که ما را که می​کشداو را به چشم پاک توان دید چون هلالفرصت شمر طریقه رندی که این نشاننگرفت در تو گریه حافظ به هیچ رو

آن جا جز آن که جان بسپارند چاره نیستدر کار خیر حاجت هیچ استخاره نیستکان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیستجانا گناه طالع و جرم ستاره نیستهر دیده جای جلوه آن ماه پاره نیستچون راه گنج بر همه کس آشکاره نیستحیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست

تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد         حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد

دردم از یار است و درمان نیز هماین که می​گویند آن خوشتر ز حسنیاد باد آن کو به قصد خون مادوستان در پرده می​گویم سخنچون سر آمد دولت شب​های وصلهر دو عالم یک فروغ روی اوستاعتمادی نیست بر کار جهانعاشق از قاضی نترسد می بیارمحتسب داند که حافظ عاشق است

دل فدای او شد و جان نیز همیار ما این دارد و آن نیز همعهد را بشکست و پیمان نیز همگفته خواهد شد به دستان نیز همبگذرد ایام هجران نیز همگفتمت پیدا و پنهان نیز همبلکه بر گردون گردان نیز همبلکه از یرغوی دیوان نیز همو آصف ملک سلیمان نیز هم

چیست دانی بدتر از مرگ ای نگار          انتظار است انتظار است انتظار!

فاصبه گرفتن از ادمهایی که دوستشان داریم بی فایده است زمان به ما نشان خواهد داد که جانشینی برای انها نیست

امروز احساساتم ملس است دلم صاف تا کمی ابری همراه با غبار صبحگاهی اعصابم کمی پیچ وتاب دارد خیالی نیست ملالی نیست

 به انهايي كه پاييزرا دوست ندارند بگو یید كه پاييزهمان بهاريست كه عاشق شده

دو بوسه برای دستهای تو و دو بوسه برای چشمانت

آرزو می کنم می توانستم به تو نشان دهم که یاد تو در من تا چه اندازه شیرین است

امروز به تو فکر می کنم ای محبوب نازنین

سرنوشت تعيين ميكنه كه چه شخصي تو زندگيت وارد بشه، اما قلب

هنوزم دوست دارم

دختری کنجکاو میپرسید:

ایها الناس عشق یعنی چه؟

دختری گفت: اولش رویا

آخرش بازی است و بازیچه

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم ، همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم ، شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد ، باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد ، يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پر گشوديم و درآن خلوت دلخواسته گشتيم ، ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت ، من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام ، بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب ، شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ ، همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن ، لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب آيينه عشق گذران است ، تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا كه دلت با دگران است ، تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن

با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم ، سفر از پيش تو ؟ هرگز نتوانم

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد ، چون كبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي من نه رميدم نه گسستم ، بازگفتم كه تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم ، حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم ، اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت ، اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد ، يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم ، نگسستم نرميدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم ، نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم ، بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم